السّلام علیک یا علی بن موسی الرّضا؛
 
11 و 23 ذوالقعده ؛ روز زيارتي خاص امام رضا(ع)
 

آنچه مسلم است اين است كه برخي از روزهاي سال بنا به دلايلي بر ساير ايام ارجح و افضل هستند و ثواب اعمال و احتمال تحقق آمال در آن‌ها بيشتر است.

از ايام بافضيلت و ويژه سال مي‌توان به ماه‌هاي حرام اشاره كرد كه قرآن كريم آن‌ها را «ذي‌القعده»، «ذي‌الحجه»، «محرم» و «رجب» نام مي‌برد.

در فضيلت اين ماه‌ها نكات بسياري بيان شده است و اين نكات تنها متعلق به اسلام نيست و حرمت جنگ در اين 4 ماه در زمان جاهليت نيز وجود داشته است. حتي برخي از مفسران قرآن، پيشينه تحريم جنگ در اين چهار ماه را متعلق به زمان حضرت ابراهيم (ع) مي‌دانند.

در مورد ماه ذي‌القعده كه هم‌اكنون در آن قرار داريم نيز نكات فراواني نقل شده است. به عنوان مثال، «سيد بن طاووس» روايتي نقل كرده كه ذي‌القعده در وقت شدت محل اجابت دعاست و در روز يكشنبه اين ماه نمازي با فضيلت بسيار از رسول خدا (ص) روايت كرده كه مجملش آن است كه هر كه آنرا به جا آورد توبه‌اش مقبول و گناهش آمرزيده شود و خصماء او در روز قيامت از او راضي شوند و با ايمان بميرد و دينش گرفته نشود و قبرش گشاده و نوراني گردد و والدينش از او راضي گردند و مغفرت شامل حال والدين او و ذريه او گردد و توسعه رزق پيدا كند و ملك‌الموت با او در وقت مردن مدارا كند و به آساني جان او بيرون شود.

همچنين بر اساس برخي روايات روز ولادت و شهادت امام رضا (ع) در روزهاي يازدهم و بيست‌وسوم اين ماه واقع شده است. همچنين در مورد روز بيست‌وسوم ـ كه روز بسيار شريفي است ـ مي‌گويند؛ روز زيارتي مخصوص امام رضا (ع) است و زيارت آن حضرت در اين روز از دور و نزديك يك سنت حسنه است.

سيد بن طاووس (ره) در كتاب «الاقبال بالاعمال الحسنه» بر استحباب زيارت امام رضا (ع) در روز 23 ذي‌القعده تأكيد مي‌كند.

همچنين علامه مجلسي (ره) مي‌گويد: زيارت حضرت رضا (ع) در روزهاي مقدس اسلامي افضل است؛ مخصوصاً روزهايي كه اختصاص به آن حضرت دارد.

امام رضا (ع) نيز خود در فضيلت زيارتشان مي‌فرمايد: «فَمَنْ زَارَنِي عَارِفاً بِحَقِّي غَفَرَ اللَّهُ لَهُ مَا تَقَدَّمَ مِنْ ذَنْبِهِ وَ مَا تَأَخَّر»؛ پس هر كس با شناخت حق من، مرا زيارت كند، خداوند گناهان مقدم (پيشين) و مؤخر (پسين) او را مي‌بخشد.

دل‌هايمان را روانه صحن و سراي آن حضرت مي‌كنيم و دست ادب بر سينه قرار داده و صلوات خاصه آن حضرت را با يكديگر زمزمه مي‌كنيم: «اَلّلهُمَّ صَلِّ عَلي عَلِي بْنِ مُوسَي الرِّضَا الْمُرْتَضَي، الْاِمامِ التَّقِي النَّقِي وَ حُجَّتِكَ عَلي مَنْ فَوْقَ الْاَرْضِ وَ مَنْ تَحْتَ الثَّري، اَلصِّدّيقِ الشّهيدِ، صَلاةً كَثيرَةً تامَّةً زاكِيةً مُتَواصِلَةً مُتَواتره مترادفه، كاَفضَل ما صلّيتَ عَلي اَحَدٍ مِن اوليائك.»


ابنا