عرش برین خورد زمین

جواد حیدری

آسمان خورد زمین عرش برین خورد زمین

وسط کوچه همینکه بدنت لرزه گرفت

ناگهان بال و پر روح الامین خورد زمین

این چه زهری است که داری به خودت می پیچی

گاه پشت کمرت گاه جبین خورد زمین

از سر تو چه بگوییم؟ روی خاک افتاد

از تن تو چه بگوییم؟ همین ... خورد زمین

دگرت نیست توان تا که ز جا برخیزی

ای که با تو همه ی دین مبین خورد زمین

داشت می مرد اباصلت که چندین دفعه

دید مولاش چه بی یار و معین خورد زمین

زهر اول اثرش بر جگر مسموم است

پهلویت سوخت که زانوت چنین خورد زمین

پسرت تا ز مدینه به کنار تو رسید

طاقتش کم شد و گریان و حزین خورد زمین

به زمین خوردن و خاکی شدنت موروثی است

جد تشنه لبت از عرشه ی زین خورد زمین

-----------------------------------------------------------

آئینه های بی سواد

رضا جعفری

مرید و زائرت از هر نژاد است

خودش روز است و با شب در تضاد است

مگر شمس جمال تو که این دل

به این خورشیدها بی اعتماد است

برای دیدنت خورشید را صبح

به دست آسمان آئینه داده است

به هر صورت که آیی می پذیرم

دل از آئینه های بی سواد است

و هر بیتم بنامت هست مفهوم

غزلهایم تمامی مستزاد است

بدون ضرب میرقصم به چرخش

خرابی مشرب هر گردباد است

طلب ناکرده چشمم اشک می ریخت

همه گفتند این آب مراد است

شدم پیغمبر تصویر و دیدم

برایم صحن آئینه معاد است

کسی فکر مسیح و نوح هم نیست

از این آئینه ها اینجا زیاد است

به ظاهر فرق دارد تاک و انگور

رضا در باطن عالم جوا د است

به هویی خلق شد دنیا و عقبی

بنای عالم و آدم به باد است

-----------------------------------------------------

خرج گوشه‌ی ایوان

علی اکبر لطیفیان

زائر شدم نسیم ، صدای مرا گرفت

از دستم التماس دعای مرا گرفت

یک شب کنار پنجره فولاد ، مادرم

آن قدر گریه کرد ، شفای مرا گرفت

یک پارچه گره زد و تا سالهای سال

« سهمیه امام رضا » ی مرا گرفت

صحن تو ، آسمان تو ، گنبد طلای تو

حتی مجال کرب و بلای مرا گرفت

ایمان نداشتم که ضمانت کنی مرا

تا اینکه آهو آمد و جای مرا گرفت 

ای آبروی جن و ملک خاکبوسی ات

عالم فدای جلوه شمس الشموسی ات 

ما زلف داده ایم پریشان شود همین

دل داده ایم دستِ تو حیران شود همین

آئینه ی مرا سحری تكّه تكّه كن

باشد كه خرج گوشه ی ایوان شود همین

دردِ مرا علاج مكن با طبابتت

با خاكِ زیر پای تو درمان شود همین

حالا كه هم غذای غلامان خانه ایم

خوب است آدمی ز غلامان شود همین

آنكه به مهربانی ات ایمان نیاورد

در ازدحام حشر پشیمان شود همین

لطف تورا به خاطر این آفریده اند

كه آتش ِ خلیل، گلستان شود همین

كلِّ زمین بناست اگر كشوری شود

بهتر كه پایتخت خراسان شود همین

از جلوه ات كنار بزن این نقاب را

تا آفتاب پاره گریبان شود همین

سلمانی ات نیامده ظرفش طلا شود

این جا نشسته است كه سلمان شود همین

حالا كه محمل تو رسیده ست بین طوس

حرفی بزن كه شهر مسلمان شود همین این بندگیِ ما به قنوتِ تو كامل است

توحیدِ ما به شرط و شروطِ تو كامل است 

جز تو نمیشویم گرفتار هیچكس

هرگز نمیشویم هوادار هیچكس

از آن زمان كه با حرمت آشنا شدیم

اصلاً نرفته ایم به دربار هیچكس

اینجا به زائرانِ تو فیضی كه میرسد

آن را نمیدهند به زوّار هیچكس

نانِ كسی به غیر تو من را حلال نیست

خود را نمیكنم بدهكار هیچكس

حالا كه تو امام ِ رئوفِ جهان شدی

دیگر نمیشویم گنهكار هیچكس

جز تو كسی سه بار عیادت نمیكند

در پاسخ زیارتِ یكبار هیچكس

شبهای قبر غیر تماشایِ رویِ تو

دل خوش نمیكنیم به دیدار هیچكس ای دستگیرصبح قیامت سرم فدات

هم خانواده هم پدر و مادرم فدات 

هرچند ناتوان شدی اما ز پا نیفت

ای هشتمین عزیز ، عزیز ِ خدا نیفت

میترسم آنكه در بریزد به پهلویت

باشد ز پا بیفت ولی بی هوا نیفت

كوچه به آلِ فاطمه خیری نداشته

دیوار را بگیر و در این كوچه ها نیفت

مردم میان شهر تماشات میكنند

این بار را به خاطر زهرا بیا نیفت

دامان هیچكس به سرت سر نمیزند

حالا كه نیست خواهر تو پس ز پا نیفت

تكّه حصیر ِ خویش از این حجره جمع كن

اما به یاد نیمه شبِ بوریا نیفت ای وای اگر به كرب و بلا بوریا نبود

راهی برای دفن شه كربلا نبود

---------------------------------------------------

حضرت سلطان

رضا رسول زاده

 هر كس دهان به مدح شما باز می كند               عیسی مسیح گشته و اعجاز می كند

 آن كس كه یك سحر شده مهمان خانه ات          هنگام رفتن به جنان ناز می كند

 مرغ دلم به شوق زیارت شبانه روز                 تا گنبد طلای تو پرواز می كند

 علامه قدر فهم خودش در كلاس درس         شرحی برای وصف تو آغاز می كند

                         سطری ز مدح تو به كتب جا نمی شود                                    

اصلا مناقب تو كه املا نمی شود

 هر كس كه زیر پای بلند شما نشست                   شانه به شانه ی همه ی انبیا نشست

 یك لحظه با نفس زدن در حریم تو                       یك عمر زائر تو كنار خدا نشست

 با نسخه ی تو تا به قیامت سلامت است              هر لاعلاج چون كه به دارالشفا نشست

 دورش كنند زآتش دوزخ ملائكه                         آنكس كه در جوار امام رضا نشست

                      هر مدعی عشق كه عاشق نمی شود                                   

هر كس به خادمی تو لایق نمی شود

هر كس كه از غلامی تو رو سفید داشت              وقت ورود در حرمت شاكلید داشت

 حاتم اگر كه شهره میان كریم هاست                    بر سفره ی كرامت و جودت امید داشت

 هر روز سال بود اگر دور سفره ات                   هر مستمند دم به دم عیدی سعید داشت

 عیسی برای طی مسیرش به آسمان                   بی شك به یاری تو نیازی شدید داشت

                           گر زائری بریده دل از غیر می كند                                      

با سیره ی سلوكی تو سیر می كند 

 جبریل محضر تو پرش می خورد زمین               پلك ز اشك گشته ترش می كند زمین

 موسی به پای هیبت والای تو رضا             در طور عصا به كف جگرش می خوردزمین

 قربانی قدوم تو تا در منا شود                 دارد خلیل هم پسرش می خورد زمین

 عیسی به معجزات تو ایمان چو آورد             اعجازهای با اثرش می خورد زمین

                                    آیینه ی تمام جمال محمدی                                 

تنها تویی كه عالم آل محمدی 

از حبس سرد فاصله آزاد می شوم                  وقتی دخیل پنجره فولاد می شوم

 دانه بریز سوی تو آیم به جان و دل                     تنها اسیر دام تو صیاد می شوم

 از من خراب تر نبود زائری رضا                       اما به یك نگاه تو آباد می شوم

 وقتی علی عالی اعلای من تویی                          من نیز در ركاب تو مقداد می شوم

                                    نزد تو می رسیم ز دارالولایه ات                                  

جایی نمی رویم بجز زیر سایه ات

 آقا قسم به لطف و كرامات بی حدت                          آقا قسم به زلف سیاه مجعدت

 آقا قسم به خسته دلانی كه مانده اند                            در آرزوی دیدن یك بار مرقدت

 ای كاش می پرید شبیه كبوتران                            دلهای ما همیشه به اطراف گنبدت

 تنها نه ما به شوق حرم ضعف می كنیم                   حتی بهشت هم شده مجنون مشهدت

                           بر سر در حریم دل من نوشته اند                                      

خاك مرا ز خاك خراسان سرشته اند

ما با ولایت تو به خورشید می رسیم                      بر او ج بی نهایت توحید می رسیم

ما با محبت تو كه گنجی بود به دل                          آنجا كه جبرئیل نمی دید می رسیم

 ما با عنایت تو به احیای امرتان                           بر آن كمال ناب كه گفتید می رسیم

 ما افتخار با تو فقط كسب می كنیم                   آری به هر كجا كه بخواهید می رسیم

                            ما بی رضایت تو خدایی نمی شویم                                     

بی اذن تو كه كرب و بلایی نمی شویم

تنها به تخت و تاج شما التماس ماست                 آقا به آستان تو حمد و سپاس ماست

 وقتی دلم برای حرم تنگ می شود                     یك یا امام رضاست كه رمز تماس ماست

 جای محبتت صدف سینه ی من است                این از درایت دل گوهر شناس ماست

 گرم است پشت كشور ما به حریم تو               محكم به رافت تو نظام و اساس ماست

                                    ای آبروی كشور ایران ابالحسن                                   

دستم بگیر حضرت سلطان ابالحسن

شكر خدا كه جسم تو در زیر پا نرفت                   شكر خدا كه راس تو بر نیزه ها نرفت

 نا محرمی ندید دگر خواهر تو را                      همراه با سر تو به شام بلا نرفت

 دست كسی نخورد به گیسوی همسرت              دیگر چنین ستم كه به آل عبا نرفت

 حداقل برای تو پیراهنی كه ماند                          در زیر خاك جسم تو با بوریا نرفت

                         گفتی به هر مصیبت و غم فابك للحسین                                  

گفتی به پاست تا كه علم فابك للحسین

----------------------------------------------------------

منبع: بخش تاریخ و سیره معصومین تبیان